deel 1: Geschreven in het vliegtuig.

Zo. Endaar begon mijn grote reis, of eigenlijk, na alle Surinaamse-inweidings-perikelen lijkt die grote reis opeens niet meer zo heel groot.Terwijl hetmaar anderhalve week scheelt.Daar komt bij dat ik volop blijf relativeren dat 3,5 maand niet lang is en ik iedereen zó weer zie.

Ben nu 1,5 onderwerg, het valt me op dat ik, voor eens in mijn leven, de rust temidden van de chaos ben.
Iedereen praat met elkaar, heeft de schoenen uit, gaat overdwars op de stoelen liggen, en loopt rond in het vliegtuig.
Het vliegtuig lijkt eigenlijk wel één grote hangplek en iedereen is er (gewild of ongewild) onderdeel van.
Heb net het cadeau van nadja uitgepakt, en ook dat vonden meerder kleurlingen interessant. Ze wilden maar wat graag mee kijken en bladeren.
Ook heb ik toekomstig gezelschap voor in paramaribo, nl een surinaamse dame (lees; dametje - z. z. klein).
26 jaar en woont net buiten paramaribo. Fijn, rustig gezelschap tijdens mijn 9 uur durende vlucht. Ze kletst op de juiste momenten, en nog belangrijker- ze slaapt ook veel.
Bij aankomst op de vluchthaven móét ik echt haar ouders ontmoeten! Telefoonnummers waren al behoorlijk snel uitgewisseld- we stonden nog op de grond namelijk op schiphol.
(En ik dacht dat ik initiatiefrijk en spontaan was, alles kan dus beter..)
Ik heb nogsteeds hoofdpijn dus vraag een paracetamol, komt er direct aan. Om me heen hoor ik veel gelach.
ik denk dat ik ook maar eens een hangrondje ga maken.

Groet Anne! (die best wel over haar vliegangst heen is op wat gezonde kriebels na)

10 minuten later- terug van het hangrondje;

AAAAAAH! Mijn vliegangst is terug; Turbelentie! Er vallen overal spullen uit de bagagebakjes.
Help? iemand?

Ik kijk mijn V-V aan (Vlieg Vriendin, want zo noem ik haar), en zij mij, maar daar schieten we ook niks mee op.
Zij weet niet wat dit allemaal is, wat mij op mijn beurt weer doet twijfelen aan de correctheid van de verhouding tussen iq en leeftijd.
En ik weet wel wat het is, toevallig. Maar ook daar schieten we niks mee op.
Na 20 minuten zijn we er doorheen en krijgen we vrijwel direct een ijsje. Net kinderen die getroost moeten wodren.
En die kinderen vonden het niet eens eng, en ik wel.

Ik maak trouwens een heel leuk afspeellijstje in het touchscreen wat in het scherm voor mij zit.
bij iedere aanraking(die wel wat harder moet als op mijn Iphone) heb ik het idee dat ik de voorbuurvrouw met grote blonde krullen in het achterhoofd prik.
En toch ga ik door. Daarna speel ik een spel op datzelfde schermpje, gewoon om te kijken of de voorbuuvrouw zou reageren. Uit verveling.
Ze reageerde niet eens.

deel 2: geschreven in appartement, op dag 2.

Op het moment dat ik uit het vliegtuig stapte en in de slurf, dacht ik dat ik een tropisch zwembad in liep. De zweetdruppels en vochtigheid kwamen me tegemoet en ik wist niet hoe snel mijn trui uit moest. Daarna mocht ik me melden met alle andere niet-surinamers en kon daarna mijn koffer ophalen. In de rij spreekt een vrouw mij aan; kom jij uit raalte? Ik trek mijn wenkbrauw op en schrik eigenlijk een beetje. Dan besef ik dat het op mijn sport trui staat.

De vrouw lacht en zegt dat haar schoonvader in raalte altijd huisarts is geweest - Dokter Cens (ofzo? iemand bekend?) Enfin, vliegveld af en daar loop ik nog meer chaos tegemoet- ontelbare zwerfhonden (vandaar dat de apotheek dame zei dat ik écht geen honden mocht aaien....) en aandringende taxi chauffeurs. Ik loop door naar buiten omdat ik mijn naam niet zie en (eerlijk is eerlijk) ik geen zin heb om goed te zoeken, ik zie buiten wel.

Eenmaal buiten loopt Chip (de taxi chauffeur) me al tegemoet en stappen we in zijn auto (waarvan het stuur aan de andere kant zit- dat wist ik niet!) En rijden we al toeterend en knipperend naar Paramaribo. Onderweg krijg ik adviezen, verhalen en vragen, wel gezellig!

Bij het appartement staat Marisca al te wachten en ook mijn huisgenoot is aanwezig. We maken kennis en er worden mij wat dingen uitgelegd. Dan slaap ik 4 uurtjes om vervolgens vanaf 6 uur sochtends (gevoelstijd 11:30) wakker was. Die klamboe prikt mij overal. Ik moet een nieuwe!

De eerste dag wordt ik rondgeleid door Marisca en gaat we direct wat noodzakelijke dingen doen. We rijden door de stad en krijgen - het zal ook niet- autopech. Dat was verder helemaal niet drastisch want ik heb smakelijk gelachen, we gaan naar de monteur- steve, die woont natuurlijk een straat verderop. Daar wachten we, en we wachten nog even, en vervolgens nog éven wachten en dan worden we gehaald door de man van Marisca. We gaan eten halen bij Monika want het is één uur geweest- etenstijd. Ik zie onderweg overal kinderen/jongeren inuniformen - om de armoede onderling zo onopvallend mogelijk te maken,helemaal geen slecht idee, vind ik-. Ik eet pitjel, groeten met sate saus.

Hier in Suriname maken ze andere satesaus als in nederland, wist je dat? Ik na vandaag dus wel. MIJN HEMEL- wat hééééét!

We gaan naar de bank want ik moet geld storten voor mijn MKV (jaja, eenmaal hier gaat het MKV gezeur gewoon gezellig door, want hierna moet ik nog een verwerking krijgen en daarna moeten we nog iets aanleveren. Het zal wel, ben hier nu toch al). In de bank is het ijskoud (in vergelijking met buiten) en staan politieagenten met pistolen aan hun been, het deed mij een beetje denken aan james bond, maar dan anders.

Eenmaal daar kom ik tot de wetenschap dat je niet mag bellen in de bank, in geen enkele bank in Suriname. Oh. Oke. En ik mag ook geen hallo zeggen, want dat zeg je alleen als je informeel aan het praten bent. De tekst bedraagd dus ten alle tijden in formele situaties; goedemiddag of goedemorgen.

Als ik thuis ben moet ik eerst even afkoelen, mijn huisgenoot gaat met een vriendin naar de stad, ik ga even mee. Mijn eerste smoothie gehaald- hmmm:)

Eenmaal thuis lijk ik echt doodop, of ben ik het echt, dat kan ook. Ik maak wat noodles warm en neem een glas rose. Ik bind mijn nieuwe klamboe om mijn bed en zet de airco maar weer aan.

Om 20:30 loop ik even naar buiten - warme lucht en wat afgekoeld, heerlijk.

Einde dag, lijkt me zo.