Een paar weken geleden mijn laatste update vanuit Suriname, tijd voor een nieuw verslag want Dominic was in Suriname!

Op 4 mei was het dan eindelijk zo ver, Do zou aan komen in Suriname, ik ging al vroeg naar het vliegveld om hem op te halen, slecht plan bleek want ik werd een beetje onrustig van al dat wachten. Mijn taxichauffeur had een behoorlijk slechte aan mij op dat moment, natuurlijk was het onwijs fijn toen hij er daadwerkelijk was.

In de eerste paar dagen zijn we even naar de stad geweest en daarnaast hebben we tripjes gepland. De eerste trip was een dag trip naar Berg en Dal, een activiteiten resort wat aan de Surinaamse rivier ligt. Als eerste activiteit gingen we kayaken, wat in het begin héél leuk was, maar uiteindelijk niet echt ons ding bleek want we verveelden ons de terug weg een beetje. Die verveling uitte zich in een flauwe maar erg lachwekkende bui op de kayak. We hadden beiden sterk onze twijfels of onze mede kayakers (hoe schrijf je dat nou weer?) dat net zo leuk vonden als wij dat vonden.

Na het kayaken hadden we, gelukkig, even tijd om te relaxen, het zonnetje scheen dus we konden op ligbedden aan de Surinaamse rivier liggen. Na het relaxen was het tijd om de canopy baan te gaan doen. Over deze kabelbaan door de jungle hadden we al veel gehoord dus we waren erg benieuwd. W e werden in een pakje gehesen en voordat we van de eerste kabelbaan af mochten moesten we eerst even oefenen bij een klein oefenbaantje (een halve meter boven de grond) en moesten we uiteraard klimmen om bij de eerste baan te komen. Eenmaal boven was iedereen al flink bezweet en dus konden we wel wat frisse wind gebruiken. Bij het oefenen hadden de instructeurs ons een paar belangrijke dingen uitgelegd, hoe we vast moesten houden, hoe te remmen etc.

De eerste kabelbaan verliep allemaal soepeltjes, de tweede voor Anne natuurlijk al niet meer. Op de een of andere manier zat haar handschoen te dicht op de roller en dus ging ze twisten. En dat vond ze doodeng met haar hoogtevrees, bungelend boven de jungle. Uiteindelijk kwam het natuurlijk allemaal goed en zijn we (Anne na dat incidentje stiekem wel een beetje bang) roetsjend door de jungle gegaan. (zie foto's)

Op 11 mei vertrokken we 's ochtends vroeg richting Ralley Vallen/ voltzberg, we werden opgehaald met een grote jeep. Op deze trip waren we in totaal maar met 6 personen, plus 1 gids en 1 kok. Wij vonden dit persoonlijk wel prettig omdat we ook wel eens horen van trips met 25 tot 30 mensen. Erg gezellig hoor maar pff.. dan duurt alles zó lang. En alles duurt hier al zo lang! Na een half uurtje op asfalt gereden te hebben riep onze gids blij; 'Nu gaan we lekker hobbelen!', en dat hebben we geweten. Het bleek dezelfde weg als richting Washabo, ik had hem dus al eens mogen ervaren, en nu nog eens. Wat een feest. Gelukkig was het dit keer met een jeep en dus wel íéts beter te doen.

We gaan lunchen bij de plek waar we ook gaan overstappen op de boot. De man die plek beheert heeft toevallig net een kleine luiaard gekocht, met de nadruk op klein, een paar weken oud. (zie foto's). Vervolgens hebben we ongeveer 2 uur in de felle zon genoten op de boot. Toen we aan kwamen varen bij de plek waar we zouden verblijven de komende 3 dagen waren we allemaal even stil, het was zo ongelofelijk mooi. Aan het water een hoog open plateau waar we onze hangmatten mochten hangen, slapen met de Rivier een paar meter naast je. Voor Dominic was het voor het eerst in de hangmat en dat ging hem na een korte toelichting 'hoe slaap je het best in een hangmat' verrekte goed af. Hij sliep nog eerder dan ik deed, great.. Goed, de hangmat en wij klikken dus wel met elkaar. 's Avonds wilden wij nog even een glas borgoe cola drinken, maar dat mocht niet van de gids want we zouden een zware volgende dag voor de boeg hebben. Wel lieten ze ons even kennis maken met de huisvriend van de thuisbasis, een vogelspin. De beheerder van het resort pakte een bezem, liet de vogelspin op de stok klimmen en gaf ons de mogelijkheid hem even te laten wandelen over onze huid. Dominic vond dat niet zo leuk, ik eerst wel, tot de spin mij liet schrikken en ik hem liet vallen, haha. Ook allemaal goed afgelopen weer.. (zie foto's).

Tussendoor moet ik even melden dat onze gidsen etc een grappig groepje bij elkaar vormden. De beheerder leek op, voor degenen onder ons die de film the hang over kent, mister chou. Zo noemden we hem dus ook heel het weekend, eerlijk gezegd weet ik zijn echte naam zo ook niet. Rudi, onze gids en Hugo, de berggeit.. ehm, hun bijzonderheid zien jullie op de foto wel, en nee, dat is niet gespeeld.

De volgende ochtend stonden we vroeg op, en er stond een heerlijk warm ontbijt voor ons klaar, het werd ons snel duidelijk dat deze kok echt passie voor zijn vak had. Hierna begon onze lange wandel en klim tocht. Met lange broek (ongedierte) en rugzakken met ieder 3 liter water erin vertrokken met de boot richting de jungle. De wandeltocht zou 3,5 duren richting de voltzberg, eenmaal daar aangekomen zouden we die in ongeveer een half uur beklimmen en een half uur terug en hierna nog 3,5 uur terug lopen. De wandeling was behalve zwaar, erg warm en leuk, het ging op een flink tempo, ook omdat we maar met 6 personen waren. Kris kras door de jungle met de gids met kapmes voorop om obstakels uit de weg te slaan. Rudi, onze gids liep voorop en Hugo, de boslandcreool die dus op de thuis basis van Ralley Vallen woonde ging op all stars achteraan lopen. Tegen de tijd dat we het eerste beekje tegenkwam waar geen bomen overheen lagen om op te lopen kregen we toelichting in de praktische vorm over de bijnaam van Hugo; de berggeit. Één voor één tilde hij ons op de rug over het beekje heen, met zijn allstars en tot aan de knieën in het water.

Onderweg namen we een aantal breaks en één daarvan was op een open plek, daar wezen de gidsen ons de voltzberg aan. Wij weten zeker dat eenieder die mee was minstens zijn wenkbrauw even opgetrokken heeft toen ze die berg zagen, wij in ieder geval wel. Eenmaal aangekomen bij de berg waren wij er zeker van dat eenieder die mee was ook al minstens één keer gedacht had: oh shit, dit hele stuk wat we gelopen hebben, moeten we straks ook nog helemaal terug. Wij in ieder geval wel.

De klim omhoog, de voltzberg op was behoorlijk stijl, gelukkig kregen we genoeg momenten om even op adem te komen en beloonde de natuur ons na de klim met een prachtig uitzicht over de jungle en verder.. (zie foto's). Leuk detail: Hugo de berggeit gaat op blote voeten de berg op en af, dan heeft hij meer grip, ofzo... De terugweg was zoals verwacht en zoals altijd een stukje zwaarder. Ook voor Hugo de berggeit; wederom wilde hij ons met liefde de beekjes overtillen, alleen wilde hij het nu niet op de rug doen maar wilde hij je gewoon optillen, onder je benen en je rug. Eigenlijk vonden wij het direct een beetje een onlogisch idee, minder balans, onhandig met de tassen. En dat bleek ook wel onlogisch aangezien Hugo bij de derde persoon die hij ging tillen, PLONS in de beek viel. Daarna was ik aan de beurt en ik heb gebeden dat hij me niet liet vallen, wat hij ook niet deed... Vervolgens was Dominic aan de beurt en uiteraard viel hugo toen wel weer in de beek, Dominic kwam hierbij goed was want viel, slim dat hij is, bovenop Hugo, die daardoor bijna kopje onder ging. Erg hilarisch. Bijna terug bij het beginpunt komen we aan bij een mini waterval waar we mochten zwemmen. Ik weet niet of ik ooit zo blij ben geweest met de mogelijkheid om in een plas water te gaan. Nee, ik denk het serieus niet. Na een half uurtje moeten we terug naar de boot en gaan de meesten vanwege de blaren de laatste 5 minuten maar op blote voeten.

's Avonds is iedereen compleet munt uiteraard, de volgende dag staan we wederom vroeg op, dit keer om een boswandeling te maken en kennis te maken met de medische kant van de Surinaamse jungle. Ongeveer bij iedere boom krijgen we uitleg wat voor soort boom het is en waar hij/zij voor dient. Daarnaast hebben we nog liaan geslingerd, getelefoneerd met een boom en de knoflook liaan geroken, hmm.. Uiteindelijk komen we aan bij een mooie stroomversnelling die ‘de moederval' genoemd word.

Na wederom een smakelijke lunch wandelen we door de groene tuinen richting het vliegveld, onderweg ontmoeten we de aapjes die twee keer per dag langs het resort komen als er ‘witte mensen' zijn. (zie foto's). De laatste avond mogen we de fles borgoe eindelijk leeg maken en kopen we bier bij mister chou.

De volgende ochtend worden we wakker en zit er tot onze verbazing een grote vogelspin in ons open verblijf. Uiteraard kan hij daar ten alle tijden komen aangezien het open is, alleen was ons verteld dat ze gewoon hoog bleven op de balken en niet naar beneden zouden komen.. yeah, right.. Dan pakken we in en vertrekken we vanuit het resort weer naar ‘huis'. De boot reis verloopt prima, de autoreis wat minder prima. Midden op de bauxiet weg valt de auto na wat gepruttel stil en wil niet meer starten. De diesel blijkt op te zijn (Nu, achteraf blijkt, dat er mensen diesel uit de auto hebben gehaald terwijl wij op trip waren). Niet alleen de diesel is op maar en mankeert ook het een en ander schijnt.. Wij vermaken ons ondertussen door het volume wat op te voeren van de autoradio, die het nog wel doet. Daarnaast houden we een wedstrijdje watermeloenpitten spugen, en watermeloen werpen. Vervolgens spelen we apenkooi op de auto en gelukkig worden we dan na ongeveer 3 echt opgehaald met andere busjes... (zie foto's).

Al met al was ralley vallen / voltzberg een super geslaagd weekend!

De volgende trip die we maken is Anaula, een natuur/relax resort met wat meer luxe, in het binnenland. We gaan eerst met een bus, wederom met 6 mensen, richting Ationi, daar wacht ons bootje, maar moeten we eerst zelf even wachten tot we erop mogen. We zullen niet snel klagen, maar Ationi was oprecht de meest gore plek waar ik tot nu toe geweest ben. En daar laat ik het bij.

Als we aankomen bij Anaula zien we vanaf het water een mega schone plek, het hout beschilderd met allemaal mooie kleuren. We stappen uit de boot en niets is minder waar, this is paradise! Het ziet er allemaal mooi uit, grote relax banken, zwembad, jungle eromheen, leuke mensen. We hebben een huisje met een groot hemelbed.

De activiteiten op Anaula waren allemaal vrijblijvend, wat wij dikke prima vonden aangezien we toch écht geen zin hadden in weer een boswandeling, dat hadden we wel even gehad na Ralley Vallen. Wel gaan we mee naar een cultureel dorp waar we door onze gids een goed verhaal te horen krijgen over de dorpelingen. Veel foto's hebben we daar niet van want de bevolking is deels van mening dat als je een foto van iemand maakt, je zijn ziel meeneemt. Een aantal foto's zijn wel terug te zien in het album.

Ook gaan we daar zwemmen in een aardige stroomversnelling en is er een barretje waaraan wij ons 's avonds prima vermaken.

Terug in de stad gaan we stappen, relaxen, naar de film (ja serieus, 2 keer zelfs), en naar de stad.. We vermaken ons prima! Dominic is ook nog mee geweest naar boksen, en heeft met de groepslessen ook meegedaan!

Zondag de 20^e gaan we naar om 4 uur ‘ s middags op dolfijnen en kaymannen trip, we vertrekken vanuit de stad met een boot richting magareta, ondertussen gaan we dolfijnen spotten. Dolfijnen houden van aandacht, wordt ons verteld, ze komen af op fluiten, klappen, hoge geluiden etc. Dus, zo stonden Dominic en ik (ja ja Doom, vooral ik, ik weet het) als debielen op de boot geluidjes te maken. Het hielp wel een beetje geloof ik want er kwamen wel een aantal dolfijnen.. één Dolfijn sprong een paar keer omhoog, klinkt een beetje simpel, maar het was echt tof!

Hierna varen we naar Margareta, daar krijgen we avond eten en maken we kennis met de lokale bevolking, nee; de lokale mannen die ons bacardi willen voeren en eten geven. Uiteraard nemen we dit allemaal aan. Anderhalf uur lang maken we grappen over en weer en luisteren we vooral naar Surinaamse raadsels, grappen en verhalen. Om kwart voor 7 staat iedereen plots op, bedankt elkaar en bedanken ons en weg zijn ze. Na 5 minuten komen we achter de reden van de plotselinge verdwijning van praktisch alle dorpgenoten: muggen. En niet zomaar 1 of 2, nee zwermen muggen. We trekken snel onze lange broek en schoenen aan, en stappen in een mini boot met onze piepjonge gids op blote voeten. We varen met een behoorlijke vaart door het beekje en wij zien constant allemaal planten op ons afkomen, het begint nu aardig donker te worden. Op gegeven moment zat de boot vast, de gids springt op blote voeten in het water en duwt de boot.. We varen een moeras gedeelte binnen omdat we nog geen kayman gezien hebben.. dat was een behoorlijk S.L.E.C.H.T idee als je het mij vraagt. Het enige geluid wat er namelijk om je heen te horen was, was het geluid van meer dan 10.000 muggen om je heen die overal door je kleding heen wilden boren. Uiteindelijk vangt de bootsman 2 kaymannen, mogen we die vasthouden (wat het dus de muggen extra makkelijk maakte aangezien je geen handen meer vrij had) en we gingen aan land om de foto te maken, snel snel snel want wij wilden eigenlijk wel weg uit dat gebied. Ondanks de muggen vonden we het wel erg leuk en tof om te doen.

Op woensdag 23 mei vertrekken we naar Galibi, waar we reuzeschildpadden hopen te gaan zien. Wederom vertrekken we met 6 mensen, dit is ons tot nu toe elke keer prima bevallen. Op galibi (waar we per boot heen zijn gegaan en zeiknat geworden zijn door het opspattende water) pakken we onze spullen in onze kamer uit en maken een kleine wandeling in het dorpje. We gaan langs de ‘galibi- zoo'. De eigenaar van de zoo laat ons kennismaken met alle dieren, fysiek.. (zie foto's ). Erg leuke ervaring, terug bij de accommodatie halen we bij de plaatselijke winkeltjes, die lijken op van die zelfgemaakte kinder-snoep winkeltjes een fles borgoe en wat bier. 's Avonds gaan we allemaal niet heel laat naar bed maar kan geen van allen slapen omdat het zo vreselijk warm in de kamertjes is. Dus midden in de nacht zitten Dominic en ik weer buiten omdat slapen mission impossible bleek te zijn. We gaan nog even liggen maar om 03:30 moeten we er ook weer uit omdat we om 04:00 vertrekken met de boot. Dit keer worden we niet nat in de boot en mogen we rustig naar de enorme sterrenhemel staren die boven ons hangt. Na even varen (20 min ongeveer), ziet onze gids een schildpad. Omdat een schildpad in trance raakt wanneer ze eieren gaat leggen mag je er dan omheen lopen, je mag niet met licht in haar ogen schijnen, dan verstoor je het proces. Zo gaat het foto's maken in eerste instantie moeilijk omdat je dus ook niet mag flitsen. We hebben een paar mooie fotos kunnen maken van het eieren leggen zelf. Na het aanschouwen van het hele eieren leggen van de green turtle varen we nog een stukje verder en wordt het langzaam licht.. Weer op land zien we een ledderbek schildpad, de grootste schildpad die er bestaat. Hij kan 750 kilo worden en tot 2 meter groot. (zie foto's). Ook kwamen er nog twee mensen van het natuurreservaat op het strand, zij hadden een baby schildpadje gevangen om hem vervolgens los te laten in het water. Dan zie je eigenlijk pas hoe immens het verschil is... (zie foto's).

Terug op het land doen we nog een dorpswandeling maar dan zijn Dominic en ik eigenlijk heel moe en sjokken we wat achter de groep aan.. Wij vinden de ervaring geweldig en vinden het mooi geweest zo, gelukkig kunnen we daarna slapen in de boot..

De laatste paar dagen hebben we weer in de stad doorgebracht, gewoon thuis en vanuit daar wat dingen ondernomen. De laatste zondag zijn we nog naar een wedstrijd tussen vitesse en suri profs geweest, was teleurstellend slecht, maar wel leuk. Ook zijn we in het weekend naar een feest geweest waar we voor één keer de enige blanken waren, gebeurt niet vaak hier stagiaire-wonderland. We gingen namelijk naar een feest met allerlei bekende surinaamse rappers, en.. Keizer. Onze Nederlandse/Surinaamse favo artiest. Was een erg leuke party!

Maandag op het vliegtuig checken we vast in voor dominic en zien we tot onze verassing dat keizer en negativ en aanhang voor hetzelfde vliegtuig in checken, grappig. Nog geen 10 minuten later komen alle spelers van Vitesse aanlopen om hetzelfde te doen. Nóg geen 10 minuten later zien weQuintis Ristie, de gezellige Surinamer bekend van Raymann is Laat? Of moet ik zeggen: bekend van de Lassie toverrijst reclame.. Een leuke samenstelling van het vliegtuig voor de terug reis van Do dus.. Ik mis je nu alweer!

Ik vergeet vast weer heel erg veel, maar mn papier is vol.

Liefs Anne (en Dominic)

PS. Foto's volgen zo snel mogelijk, maar jullie moeten weten dat de surinaamse verbinding niet vergeleken mag worden met die zoals in Nederland.. *zucht*...