Nog 1 dag voor ik weer naar Nederland vertrek, voor ik Suriname weer verlaat! Nog één laatste update van mijn belevenissen in Paramaribo en omstreken.

Ik ben sinds Dominic vertrokken is niet meer op ‘trip' geweest, dat betekend dat ik niet meer in het binnenland ben geweest maar dat ik voornamelijk dingen in en rond de stad heb gedaan.

In Paramaribo staat een kathedraal, deze is geheel uit hout opgetrokken en is het grootste houten gebouw van Zuid Amerika en waarschijnlijk de hoogste houten kerk ter wereld. Nadat ik er al een keer om de hoek had gekeken, ben ik op zondag naar een dienst gegaan. In de kathedraal worden katholieke diensten gehouden, waar ik van huis uit niet mee ben opgegroeid. Toch was het minstens zo interessant om hun rituelen mee te maken. Wat mij opviel was dat ik in Suriname nog geen plek heb meegemaakt waar mensen zo gemixt samenkomen. Natuurlijk komen op de markt ook mensen van allerlei culturele stromingen, maar hier kwamen ze echt bijeen. Het was een behoorlijk lange dienst, maar wel erg mooi om te zien en te horen; het geluid was namelijk prachtig in dit grote houten gebouw.

Omdat Suriname niet alleen om deze kerk bekend staat, maar natuurlijk ook om haar Gospel ben ik ook een Gospel dienst gaan bezoeken. Deze dienst zou van 10 tot 1 duren, wat mij behoorlijk lang leek, en uiteindelijk ook niet waar was, de dienst duurde ongeveer 2 uur. Ik heb de dienst absoluut niet als twee uur durend ervaren door de hele belevenis. Bij binnenkomst op de bovenverdieping van een kerk die in restauratie staat, kreeg ik een hand en een warm welkom geheten. Er speelde al een band toen ik binnenkwam en ik kreeg geen liedboek. Tijdens deze dienst was er geen voorganger, maar verschillende mensen die om de beurt een deel van de ‘dienst' op zich namen. Er werd uit volle overtuiging gezongen, geklapt, gedanst, ge- hallelujah't ( om het maar even beter toe te lichten..). Na een kwartier was het tijd om elkaar welkom te heten, toen heb ik in 10 minuten meer brassa's (knuffels) gekregen van Surinaamse mensen dan ik in 4 maanden tijd ontvangen heb. Opvallend bij dit gospel was, het is er nooit stil, mensen praten, bidden hardop, roepen, joelen. Ik heb echt genoten van de ervaring en de beleving van wederom veel verschillende culturele stromingen. Er maakten wel mensen foto's en filmpjes, maar ik was zo opgeslokt door het geheel, dat ik dit uiteindelijk niet gedaan heb.

Naarmate ik langer in Suriname verblijf vallen er andere dingen op, dingen in de taal of gewoonten bijvoorbeeld. Een simpel voorbeeld is het Engels wat ze hier in hun Nederlands gebruiken. Een woord als mobiele telefoon kennen ze eigenlijk niet, dat is je ‘cell'. Gemiste oproep, kennen ze niet à missed call. Of zoiets-> or something. Enzovoorts..

Ook de Surinaamse fietsen zijn gemaakt op de mentaliteit van de meeste Surinamer maar absoluut niet voor de Surinaamse weg. De fietsen zijn namelijk niet sterk met dunne banden, de weg is des te erger en is zo ongelijk als de pest. Dat is niet het meest nadelige aan de fiets,vind ik. Surinamers hebben over het algemeen nooit haast, dat is bekend, op deze fiets kan je ook geen haast hebben. Niet omdat hij dan uit elkaar valt maar omdat als je heel hard wil gaan trappen, je trappers doorschieten. Tot op een bepaald niveau kan je hard trappen maar daarna schieten ze door en kan je dus niet harder. Je kan dus niet eens hard fietsen op deze fiets, wat me wel geleerd heeft om wat rustiger aan te doen want het is niet erg als je te laat komt, niet verkeerd met deze temperaturen.

Inmiddels heb ik mijn stage leuk afgerond met de jongeren en heb ik twee weken vakantie gehad. De afgelopen twee weken heb ik nog wel volop kick en thaiboks training gehad, wat me echt erg goed bevallen is. Vandaag heb ik mijn laatste 1 op 1 training gehad en ook dit goed afgesloten.

Twee weken geleden ben ik naar een voorstelling geweest met Kokeb, die ik hier ontmoet heb. De voorstelling zou gegeven worden door Chinese acrobaten, wat maakte dat de hele sporthal (de grootste in Suriname) vol zat met chinezen. We verwachtte behoorlijk wat van de voorstelling na veel verhalen te hebben gehoord. Uiteindelijk werden we niet eens teleurgesteld door de meest afgrijselijke optredens maar konden we er allebei hard om lachen. Er werd erg veel gezongen, in Chinese stijl, wat niet helemaal ons ding bleek na 3 nummers.. Gelukkig hebben we wel wat leuke optredens gezien en hebben wij ons prima vermaakt.

De dag daarna werd ik uitgenodigd om naar een optreden van het militair kapel te gaan, leek me ook erg leuk dus op naar het congresgebouw. Het was enkel op uitnodiging voor familie en .. ehm, belangrijke mensen. Wij waren geen van beiden maar de organisatrice was iemand van het werk van Femke, waar ik door uitgenodigd was. Het optreden was ontzettend gaaf, er werden leuke nummers gespeeld en het was op behoorlijk niveau.

Op 29 juni ben ik met Kokeb naar een jeugdtheater voorstelling geweest waar Kokeb haar huisgenoot ons voor uitnodigde. Hij regisseerde 1 van de groepen die daar speelde, er traden uiteindelijk 5 verschillende groepen op met verschillende theatrale dingen als zang, dans en toneel. Zoals misschien terug valt te zien op de foto's, leefden de spelers zich stuk voor stuk enorm goed in en hebben wij ook echt genoten van al het spel. Omdat ik in Nederland met theater bezig ben, was dit een uitgerekende kans het Surinaamse jeugdtheater te bekijken.
De week daarna op 7 en 8 juli vonden de voorstellingen van volwassen plaats, waar deze huisgenoot ook in speelde, wat wederom een groot succes was. Sinds ik geen recensie schrijfster ben van theater stukken zou ik heel graag willen verwoorden hoe het allemaal precies ging, maar kan ik dat niet, dus laat ik het hier maar bij. Had je bij moeten zijn... (zie foto's )

30 juni zijn we met een groepje naar een feest op white beach geweest wat het grootste strandfeest evenement van het jaar is. Er waren verschillende areas en we hebben de hele nacht op blote voeten in het zand onder de maan gedanst. No need to say more I guess..
Dit feest werd gehouden ter ere van de volgende dag, 1 juli waarop het feest Keti Koti word gevierd, dit feest wordt georganiseerd om de afschaffing van de slavernij. Praktisch alle Surinamers gaan de straat op en velen zijn in traditionele kleding. (zie foto's) 's Avonds word tot laat op straat gehangen, gedanst en gegeten.

Verder, lig ik vooral aan het zwembad, ga ik naar de stad en vermaak me nog even prima mijn laatste tijd in SU. Zo. Nu moet ik rennen naar het zwembad want straks ben ik weer wit voordat ik terugkom.

Dag Suriname, bedankt voor het genieten van het land, de cultuur en alle belevenissen.

Hallo Nederland, lief lief vriendje (waar ik ontzettend trots op ben:) ), lieve vrienden en familie, schone kleren en fijne fiets.

Liefs, Anne