Hello, Goodbye Suriname.

Nog 1 dag voor ik weer naar Nederland vertrek, voor ik Suriname weer verlaat! Nog één laatste update van mijn belevenissen in Paramaribo en omstreken.

Ik ben sinds Dominic vertrokken is niet meer op ‘trip' geweest, dat betekend dat ik niet meer in het binnenland ben geweest maar dat ik voornamelijk dingen in en rond de stad heb gedaan.

In Paramaribo staat een kathedraal, deze is geheel uit hout opgetrokken en is het grootste houten gebouw van Zuid Amerika en waarschijnlijk de hoogste houten kerk ter wereld. Nadat ik er al een keer om de hoek had gekeken, ben ik op zondag naar een dienst gegaan. In de kathedraal worden katholieke diensten gehouden, waar ik van huis uit niet mee ben opgegroeid. Toch was het minstens zo interessant om hun rituelen mee te maken. Wat mij opviel was dat ik in Suriname nog geen plek heb meegemaakt waar mensen zo gemixt samenkomen. Natuurlijk komen op de markt ook mensen van allerlei culturele stromingen, maar hier kwamen ze echt bijeen. Het was een behoorlijk lange dienst, maar wel erg mooi om te zien en te horen; het geluid was namelijk prachtig in dit grote houten gebouw.

Omdat Suriname niet alleen om deze kerk bekend staat, maar natuurlijk ook om haar Gospel ben ik ook een Gospel dienst gaan bezoeken. Deze dienst zou van 10 tot 1 duren, wat mij behoorlijk lang leek, en uiteindelijk ook niet waar was, de dienst duurde ongeveer 2 uur. Ik heb de dienst absoluut niet als twee uur durend ervaren door de hele belevenis. Bij binnenkomst op de bovenverdieping van een kerk die in restauratie staat, kreeg ik een hand en een warm welkom geheten. Er speelde al een band toen ik binnenkwam en ik kreeg geen liedboek. Tijdens deze dienst was er geen voorganger, maar verschillende mensen die om de beurt een deel van de ‘dienst' op zich namen. Er werd uit volle overtuiging gezongen, geklapt, gedanst, ge- hallelujah't ( om het maar even beter toe te lichten..). Na een kwartier was het tijd om elkaar welkom te heten, toen heb ik in 10 minuten meer brassa's (knuffels) gekregen van Surinaamse mensen dan ik in 4 maanden tijd ontvangen heb. Opvallend bij dit gospel was, het is er nooit stil, mensen praten, bidden hardop, roepen, joelen. Ik heb echt genoten van de ervaring en de beleving van wederom veel verschillende culturele stromingen. Er maakten wel mensen foto's en filmpjes, maar ik was zo opgeslokt door het geheel, dat ik dit uiteindelijk niet gedaan heb.

Naarmate ik langer in Suriname verblijf vallen er andere dingen op, dingen in de taal of gewoonten bijvoorbeeld. Een simpel voorbeeld is het Engels wat ze hier in hun Nederlands gebruiken. Een woord als mobiele telefoon kennen ze eigenlijk niet, dat is je ‘cell'. Gemiste oproep, kennen ze niet à missed call. Of zoiets-> or something. Enzovoorts..

Ook de Surinaamse fietsen zijn gemaakt op de mentaliteit van de meeste Surinamer maar absoluut niet voor de Surinaamse weg. De fietsen zijn namelijk niet sterk met dunne banden, de weg is des te erger en is zo ongelijk als de pest. Dat is niet het meest nadelige aan de fiets,vind ik. Surinamers hebben over het algemeen nooit haast, dat is bekend, op deze fiets kan je ook geen haast hebben. Niet omdat hij dan uit elkaar valt maar omdat als je heel hard wil gaan trappen, je trappers doorschieten. Tot op een bepaald niveau kan je hard trappen maar daarna schieten ze door en kan je dus niet harder. Je kan dus niet eens hard fietsen op deze fiets, wat me wel geleerd heeft om wat rustiger aan te doen want het is niet erg als je te laat komt, niet verkeerd met deze temperaturen.

Inmiddels heb ik mijn stage leuk afgerond met de jongeren en heb ik twee weken vakantie gehad. De afgelopen twee weken heb ik nog wel volop kick en thaiboks training gehad, wat me echt erg goed bevallen is. Vandaag heb ik mijn laatste 1 op 1 training gehad en ook dit goed afgesloten.

Twee weken geleden ben ik naar een voorstelling geweest met Kokeb, die ik hier ontmoet heb. De voorstelling zou gegeven worden door Chinese acrobaten, wat maakte dat de hele sporthal (de grootste in Suriname) vol zat met chinezen. We verwachtte behoorlijk wat van de voorstelling na veel verhalen te hebben gehoord. Uiteindelijk werden we niet eens teleurgesteld door de meest afgrijselijke optredens maar konden we er allebei hard om lachen. Er werd erg veel gezongen, in Chinese stijl, wat niet helemaal ons ding bleek na 3 nummers.. Gelukkig hebben we wel wat leuke optredens gezien en hebben wij ons prima vermaakt.

De dag daarna werd ik uitgenodigd om naar een optreden van het militair kapel te gaan, leek me ook erg leuk dus op naar het congresgebouw. Het was enkel op uitnodiging voor familie en .. ehm, belangrijke mensen. Wij waren geen van beiden maar de organisatrice was iemand van het werk van Femke, waar ik door uitgenodigd was. Het optreden was ontzettend gaaf, er werden leuke nummers gespeeld en het was op behoorlijk niveau.

Op 29 juni ben ik met Kokeb naar een jeugdtheater voorstelling geweest waar Kokeb haar huisgenoot ons voor uitnodigde. Hij regisseerde 1 van de groepen die daar speelde, er traden uiteindelijk 5 verschillende groepen op met verschillende theatrale dingen als zang, dans en toneel. Zoals misschien terug valt te zien op de foto's, leefden de spelers zich stuk voor stuk enorm goed in en hebben wij ook echt genoten van al het spel. Omdat ik in Nederland met theater bezig ben, was dit een uitgerekende kans het Surinaamse jeugdtheater te bekijken.
De week daarna op 7 en 8 juli vonden de voorstellingen van volwassen plaats, waar deze huisgenoot ook in speelde, wat wederom een groot succes was. Sinds ik geen recensie schrijfster ben van theater stukken zou ik heel graag willen verwoorden hoe het allemaal precies ging, maar kan ik dat niet, dus laat ik het hier maar bij. Had je bij moeten zijn... (zie foto's )

30 juni zijn we met een groepje naar een feest op white beach geweest wat het grootste strandfeest evenement van het jaar is. Er waren verschillende areas en we hebben de hele nacht op blote voeten in het zand onder de maan gedanst. No need to say more I guess..
Dit feest werd gehouden ter ere van de volgende dag, 1 juli waarop het feest Keti Koti word gevierd, dit feest wordt georganiseerd om de afschaffing van de slavernij. Praktisch alle Surinamers gaan de straat op en velen zijn in traditionele kleding. (zie foto's) 's Avonds word tot laat op straat gehangen, gedanst en gegeten.

Verder, lig ik vooral aan het zwembad, ga ik naar de stad en vermaak me nog even prima mijn laatste tijd in SU. Zo. Nu moet ik rennen naar het zwembad want straks ben ik weer wit voordat ik terugkom.

Dag Suriname, bedankt voor het genieten van het land, de cultuur en alle belevenissen.

Hallo Nederland, lief lief vriendje (waar ik ontzettend trots op ben:) ), lieve vrienden en familie, schone kleren en fijne fiets.

Liefs, Anne

Do Ri An

Een paar weken geleden mijn laatste update vanuit Suriname, tijd voor een nieuw verslag want Dominic was in Suriname!

Op 4 mei was het dan eindelijk zo ver, Do zou aan komen in Suriname, ik ging al vroeg naar het vliegveld om hem op te halen, slecht plan bleek want ik werd een beetje onrustig van al dat wachten. Mijn taxichauffeur had een behoorlijk slechte aan mij op dat moment, natuurlijk was het onwijs fijn toen hij er daadwerkelijk was.

In de eerste paar dagen zijn we even naar de stad geweest en daarnaast hebben we tripjes gepland. De eerste trip was een dag trip naar Berg en Dal, een activiteiten resort wat aan de Surinaamse rivier ligt. Als eerste activiteit gingen we kayaken, wat in het begin héél leuk was, maar uiteindelijk niet echt ons ding bleek want we verveelden ons de terug weg een beetje. Die verveling uitte zich in een flauwe maar erg lachwekkende bui op de kayak. We hadden beiden sterk onze twijfels of onze mede kayakers (hoe schrijf je dat nou weer?) dat net zo leuk vonden als wij dat vonden.

Na het kayaken hadden we, gelukkig, even tijd om te relaxen, het zonnetje scheen dus we konden op ligbedden aan de Surinaamse rivier liggen. Na het relaxen was het tijd om de canopy baan te gaan doen. Over deze kabelbaan door de jungle hadden we al veel gehoord dus we waren erg benieuwd. W e werden in een pakje gehesen en voordat we van de eerste kabelbaan af mochten moesten we eerst even oefenen bij een klein oefenbaantje (een halve meter boven de grond) en moesten we uiteraard klimmen om bij de eerste baan te komen. Eenmaal boven was iedereen al flink bezweet en dus konden we wel wat frisse wind gebruiken. Bij het oefenen hadden de instructeurs ons een paar belangrijke dingen uitgelegd, hoe we vast moesten houden, hoe te remmen etc.

De eerste kabelbaan verliep allemaal soepeltjes, de tweede voor Anne natuurlijk al niet meer. Op de een of andere manier zat haar handschoen te dicht op de roller en dus ging ze twisten. En dat vond ze doodeng met haar hoogtevrees, bungelend boven de jungle. Uiteindelijk kwam het natuurlijk allemaal goed en zijn we (Anne na dat incidentje stiekem wel een beetje bang) roetsjend door de jungle gegaan. (zie foto's)

Op 11 mei vertrokken we 's ochtends vroeg richting Ralley Vallen/ voltzberg, we werden opgehaald met een grote jeep. Op deze trip waren we in totaal maar met 6 personen, plus 1 gids en 1 kok. Wij vonden dit persoonlijk wel prettig omdat we ook wel eens horen van trips met 25 tot 30 mensen. Erg gezellig hoor maar pff.. dan duurt alles zó lang. En alles duurt hier al zo lang! Na een half uurtje op asfalt gereden te hebben riep onze gids blij; 'Nu gaan we lekker hobbelen!', en dat hebben we geweten. Het bleek dezelfde weg als richting Washabo, ik had hem dus al eens mogen ervaren, en nu nog eens. Wat een feest. Gelukkig was het dit keer met een jeep en dus wel íéts beter te doen.

We gaan lunchen bij de plek waar we ook gaan overstappen op de boot. De man die plek beheert heeft toevallig net een kleine luiaard gekocht, met de nadruk op klein, een paar weken oud. (zie foto's). Vervolgens hebben we ongeveer 2 uur in de felle zon genoten op de boot. Toen we aan kwamen varen bij de plek waar we zouden verblijven de komende 3 dagen waren we allemaal even stil, het was zo ongelofelijk mooi. Aan het water een hoog open plateau waar we onze hangmatten mochten hangen, slapen met de Rivier een paar meter naast je. Voor Dominic was het voor het eerst in de hangmat en dat ging hem na een korte toelichting 'hoe slaap je het best in een hangmat' verrekte goed af. Hij sliep nog eerder dan ik deed, great.. Goed, de hangmat en wij klikken dus wel met elkaar. 's Avonds wilden wij nog even een glas borgoe cola drinken, maar dat mocht niet van de gids want we zouden een zware volgende dag voor de boeg hebben. Wel lieten ze ons even kennis maken met de huisvriend van de thuisbasis, een vogelspin. De beheerder van het resort pakte een bezem, liet de vogelspin op de stok klimmen en gaf ons de mogelijkheid hem even te laten wandelen over onze huid. Dominic vond dat niet zo leuk, ik eerst wel, tot de spin mij liet schrikken en ik hem liet vallen, haha. Ook allemaal goed afgelopen weer.. (zie foto's).

Tussendoor moet ik even melden dat onze gidsen etc een grappig groepje bij elkaar vormden. De beheerder leek op, voor degenen onder ons die de film the hang over kent, mister chou. Zo noemden we hem dus ook heel het weekend, eerlijk gezegd weet ik zijn echte naam zo ook niet. Rudi, onze gids en Hugo, de berggeit.. ehm, hun bijzonderheid zien jullie op de foto wel, en nee, dat is niet gespeeld.

De volgende ochtend stonden we vroeg op, en er stond een heerlijk warm ontbijt voor ons klaar, het werd ons snel duidelijk dat deze kok echt passie voor zijn vak had. Hierna begon onze lange wandel en klim tocht. Met lange broek (ongedierte) en rugzakken met ieder 3 liter water erin vertrokken met de boot richting de jungle. De wandeltocht zou 3,5 duren richting de voltzberg, eenmaal daar aangekomen zouden we die in ongeveer een half uur beklimmen en een half uur terug en hierna nog 3,5 uur terug lopen. De wandeling was behalve zwaar, erg warm en leuk, het ging op een flink tempo, ook omdat we maar met 6 personen waren. Kris kras door de jungle met de gids met kapmes voorop om obstakels uit de weg te slaan. Rudi, onze gids liep voorop en Hugo, de boslandcreool die dus op de thuis basis van Ralley Vallen woonde ging op all stars achteraan lopen. Tegen de tijd dat we het eerste beekje tegenkwam waar geen bomen overheen lagen om op te lopen kregen we toelichting in de praktische vorm over de bijnaam van Hugo; de berggeit. Één voor één tilde hij ons op de rug over het beekje heen, met zijn allstars en tot aan de knieën in het water.

Onderweg namen we een aantal breaks en één daarvan was op een open plek, daar wezen de gidsen ons de voltzberg aan. Wij weten zeker dat eenieder die mee was minstens zijn wenkbrauw even opgetrokken heeft toen ze die berg zagen, wij in ieder geval wel. Eenmaal aangekomen bij de berg waren wij er zeker van dat eenieder die mee was ook al minstens één keer gedacht had: oh shit, dit hele stuk wat we gelopen hebben, moeten we straks ook nog helemaal terug. Wij in ieder geval wel.

De klim omhoog, de voltzberg op was behoorlijk stijl, gelukkig kregen we genoeg momenten om even op adem te komen en beloonde de natuur ons na de klim met een prachtig uitzicht over de jungle en verder.. (zie foto's). Leuk detail: Hugo de berggeit gaat op blote voeten de berg op en af, dan heeft hij meer grip, ofzo... De terugweg was zoals verwacht en zoals altijd een stukje zwaarder. Ook voor Hugo de berggeit; wederom wilde hij ons met liefde de beekjes overtillen, alleen wilde hij het nu niet op de rug doen maar wilde hij je gewoon optillen, onder je benen en je rug. Eigenlijk vonden wij het direct een beetje een onlogisch idee, minder balans, onhandig met de tassen. En dat bleek ook wel onlogisch aangezien Hugo bij de derde persoon die hij ging tillen, PLONS in de beek viel. Daarna was ik aan de beurt en ik heb gebeden dat hij me niet liet vallen, wat hij ook niet deed... Vervolgens was Dominic aan de beurt en uiteraard viel hugo toen wel weer in de beek, Dominic kwam hierbij goed was want viel, slim dat hij is, bovenop Hugo, die daardoor bijna kopje onder ging. Erg hilarisch. Bijna terug bij het beginpunt komen we aan bij een mini waterval waar we mochten zwemmen. Ik weet niet of ik ooit zo blij ben geweest met de mogelijkheid om in een plas water te gaan. Nee, ik denk het serieus niet. Na een half uurtje moeten we terug naar de boot en gaan de meesten vanwege de blaren de laatste 5 minuten maar op blote voeten.

's Avonds is iedereen compleet munt uiteraard, de volgende dag staan we wederom vroeg op, dit keer om een boswandeling te maken en kennis te maken met de medische kant van de Surinaamse jungle. Ongeveer bij iedere boom krijgen we uitleg wat voor soort boom het is en waar hij/zij voor dient. Daarnaast hebben we nog liaan geslingerd, getelefoneerd met een boom en de knoflook liaan geroken, hmm.. Uiteindelijk komen we aan bij een mooie stroomversnelling die ‘de moederval' genoemd word.

Na wederom een smakelijke lunch wandelen we door de groene tuinen richting het vliegveld, onderweg ontmoeten we de aapjes die twee keer per dag langs het resort komen als er ‘witte mensen' zijn. (zie foto's). De laatste avond mogen we de fles borgoe eindelijk leeg maken en kopen we bier bij mister chou.

De volgende ochtend worden we wakker en zit er tot onze verbazing een grote vogelspin in ons open verblijf. Uiteraard kan hij daar ten alle tijden komen aangezien het open is, alleen was ons verteld dat ze gewoon hoog bleven op de balken en niet naar beneden zouden komen.. yeah, right.. Dan pakken we in en vertrekken we vanuit het resort weer naar ‘huis'. De boot reis verloopt prima, de autoreis wat minder prima. Midden op de bauxiet weg valt de auto na wat gepruttel stil en wil niet meer starten. De diesel blijkt op te zijn (Nu, achteraf blijkt, dat er mensen diesel uit de auto hebben gehaald terwijl wij op trip waren). Niet alleen de diesel is op maar en mankeert ook het een en ander schijnt.. Wij vermaken ons ondertussen door het volume wat op te voeren van de autoradio, die het nog wel doet. Daarnaast houden we een wedstrijdje watermeloenpitten spugen, en watermeloen werpen. Vervolgens spelen we apenkooi op de auto en gelukkig worden we dan na ongeveer 3 echt opgehaald met andere busjes... (zie foto's).

Al met al was ralley vallen / voltzberg een super geslaagd weekend!

De volgende trip die we maken is Anaula, een natuur/relax resort met wat meer luxe, in het binnenland. We gaan eerst met een bus, wederom met 6 mensen, richting Ationi, daar wacht ons bootje, maar moeten we eerst zelf even wachten tot we erop mogen. We zullen niet snel klagen, maar Ationi was oprecht de meest gore plek waar ik tot nu toe geweest ben. En daar laat ik het bij.

Als we aankomen bij Anaula zien we vanaf het water een mega schone plek, het hout beschilderd met allemaal mooie kleuren. We stappen uit de boot en niets is minder waar, this is paradise! Het ziet er allemaal mooi uit, grote relax banken, zwembad, jungle eromheen, leuke mensen. We hebben een huisje met een groot hemelbed.

De activiteiten op Anaula waren allemaal vrijblijvend, wat wij dikke prima vonden aangezien we toch écht geen zin hadden in weer een boswandeling, dat hadden we wel even gehad na Ralley Vallen. Wel gaan we mee naar een cultureel dorp waar we door onze gids een goed verhaal te horen krijgen over de dorpelingen. Veel foto's hebben we daar niet van want de bevolking is deels van mening dat als je een foto van iemand maakt, je zijn ziel meeneemt. Een aantal foto's zijn wel terug te zien in het album.

Ook gaan we daar zwemmen in een aardige stroomversnelling en is er een barretje waaraan wij ons 's avonds prima vermaken.

Terug in de stad gaan we stappen, relaxen, naar de film (ja serieus, 2 keer zelfs), en naar de stad.. We vermaken ons prima! Dominic is ook nog mee geweest naar boksen, en heeft met de groepslessen ook meegedaan!

Zondag de 20^e gaan we naar om 4 uur ‘ s middags op dolfijnen en kaymannen trip, we vertrekken vanuit de stad met een boot richting magareta, ondertussen gaan we dolfijnen spotten. Dolfijnen houden van aandacht, wordt ons verteld, ze komen af op fluiten, klappen, hoge geluiden etc. Dus, zo stonden Dominic en ik (ja ja Doom, vooral ik, ik weet het) als debielen op de boot geluidjes te maken. Het hielp wel een beetje geloof ik want er kwamen wel een aantal dolfijnen.. één Dolfijn sprong een paar keer omhoog, klinkt een beetje simpel, maar het was echt tof!

Hierna varen we naar Margareta, daar krijgen we avond eten en maken we kennis met de lokale bevolking, nee; de lokale mannen die ons bacardi willen voeren en eten geven. Uiteraard nemen we dit allemaal aan. Anderhalf uur lang maken we grappen over en weer en luisteren we vooral naar Surinaamse raadsels, grappen en verhalen. Om kwart voor 7 staat iedereen plots op, bedankt elkaar en bedanken ons en weg zijn ze. Na 5 minuten komen we achter de reden van de plotselinge verdwijning van praktisch alle dorpgenoten: muggen. En niet zomaar 1 of 2, nee zwermen muggen. We trekken snel onze lange broek en schoenen aan, en stappen in een mini boot met onze piepjonge gids op blote voeten. We varen met een behoorlijke vaart door het beekje en wij zien constant allemaal planten op ons afkomen, het begint nu aardig donker te worden. Op gegeven moment zat de boot vast, de gids springt op blote voeten in het water en duwt de boot.. We varen een moeras gedeelte binnen omdat we nog geen kayman gezien hebben.. dat was een behoorlijk S.L.E.C.H.T idee als je het mij vraagt. Het enige geluid wat er namelijk om je heen te horen was, was het geluid van meer dan 10.000 muggen om je heen die overal door je kleding heen wilden boren. Uiteindelijk vangt de bootsman 2 kaymannen, mogen we die vasthouden (wat het dus de muggen extra makkelijk maakte aangezien je geen handen meer vrij had) en we gingen aan land om de foto te maken, snel snel snel want wij wilden eigenlijk wel weg uit dat gebied. Ondanks de muggen vonden we het wel erg leuk en tof om te doen.

Op woensdag 23 mei vertrekken we naar Galibi, waar we reuzeschildpadden hopen te gaan zien. Wederom vertrekken we met 6 mensen, dit is ons tot nu toe elke keer prima bevallen. Op galibi (waar we per boot heen zijn gegaan en zeiknat geworden zijn door het opspattende water) pakken we onze spullen in onze kamer uit en maken een kleine wandeling in het dorpje. We gaan langs de ‘galibi- zoo'. De eigenaar van de zoo laat ons kennismaken met alle dieren, fysiek.. (zie foto's ). Erg leuke ervaring, terug bij de accommodatie halen we bij de plaatselijke winkeltjes, die lijken op van die zelfgemaakte kinder-snoep winkeltjes een fles borgoe en wat bier. 's Avonds gaan we allemaal niet heel laat naar bed maar kan geen van allen slapen omdat het zo vreselijk warm in de kamertjes is. Dus midden in de nacht zitten Dominic en ik weer buiten omdat slapen mission impossible bleek te zijn. We gaan nog even liggen maar om 03:30 moeten we er ook weer uit omdat we om 04:00 vertrekken met de boot. Dit keer worden we niet nat in de boot en mogen we rustig naar de enorme sterrenhemel staren die boven ons hangt. Na even varen (20 min ongeveer), ziet onze gids een schildpad. Omdat een schildpad in trance raakt wanneer ze eieren gaat leggen mag je er dan omheen lopen, je mag niet met licht in haar ogen schijnen, dan verstoor je het proces. Zo gaat het foto's maken in eerste instantie moeilijk omdat je dus ook niet mag flitsen. We hebben een paar mooie fotos kunnen maken van het eieren leggen zelf. Na het aanschouwen van het hele eieren leggen van de green turtle varen we nog een stukje verder en wordt het langzaam licht.. Weer op land zien we een ledderbek schildpad, de grootste schildpad die er bestaat. Hij kan 750 kilo worden en tot 2 meter groot. (zie foto's). Ook kwamen er nog twee mensen van het natuurreservaat op het strand, zij hadden een baby schildpadje gevangen om hem vervolgens los te laten in het water. Dan zie je eigenlijk pas hoe immens het verschil is... (zie foto's).

Terug op het land doen we nog een dorpswandeling maar dan zijn Dominic en ik eigenlijk heel moe en sjokken we wat achter de groep aan.. Wij vinden de ervaring geweldig en vinden het mooi geweest zo, gelukkig kunnen we daarna slapen in de boot..

De laatste paar dagen hebben we weer in de stad doorgebracht, gewoon thuis en vanuit daar wat dingen ondernomen. De laatste zondag zijn we nog naar een wedstrijd tussen vitesse en suri profs geweest, was teleurstellend slecht, maar wel leuk. Ook zijn we in het weekend naar een feest geweest waar we voor één keer de enige blanken waren, gebeurt niet vaak hier stagiaire-wonderland. We gingen namelijk naar een feest met allerlei bekende surinaamse rappers, en.. Keizer. Onze Nederlandse/Surinaamse favo artiest. Was een erg leuke party!

Maandag op het vliegtuig checken we vast in voor dominic en zien we tot onze verassing dat keizer en negativ en aanhang voor hetzelfde vliegtuig in checken, grappig. Nog geen 10 minuten later komen alle spelers van Vitesse aanlopen om hetzelfde te doen. Nóg geen 10 minuten later zien weQuintis Ristie, de gezellige Surinamer bekend van Raymann is Laat? Of moet ik zeggen: bekend van de Lassie toverrijst reclame.. Een leuke samenstelling van het vliegtuig voor de terug reis van Do dus.. Ik mis je nu alweer!

Ik vergeet vast weer heel erg veel, maar mn papier is vol.

Liefs Anne (en Dominic)

PS. Foto's volgen zo snel mogelijk, maar jullie moeten weten dat de surinaamse verbinding niet vergeleken mag worden met die zoals in Nederland.. *zucht*...

Washabo

Allereerst moet ik even vermelden dat ik uiteraard op mijn fouten in mijn vorige verslag ben gewezen, is het een excuus als ik zeg dat ik chaotisch was en haast had?

In alle haast pak ik mijn koffer, ik weet mijn hemel niet wat ik allemaal mee moet, eigenlijk. Ik twijfel even maar bel dan Nicholas, de jongen die het vervoer voor me regelt en tevens in Washabo woont. Gelukkig heb ik besloten hem toch te bellen want hij verteld me dat het belangrijkste om mee te nemen is mijn hangmat, want dat is mijn bed.

Oh ja, tuurlijk, hoe anders?

Eerste dag- vertrokken met vliegtuigje, was een bijzondere ervaring. Ik vond het minder eng als opstijgen met gewoon vliegtuig, ik kon alles, beter zien ofzo? Aangekomen krijgen we een lift naar het huisje van Jo, waar ik ga verblijven voor de eerste dagen. Daarna zal ik vertrekken naar Ireen haar vertrek. Een soort jungle boederij, vind ik.

Ik krijg de keuze voor de eerste nacht; slapen in een bed of in een hangmat. Nou, denk ik, laten we dan maar direct de proef op de som te nemen door te kiezen voor de hangmat... slechte keuze,bleek. Over je hangmat heb je een speciale klamboe hangen, waardoor het een soort tent word, en dus bijna gezellig. Ik moest de eerste nacht heel erg wennen aan alle geluiden die je buiten hoort, net een dierentuin.. Om een lang verhaal kort te maken, zal ik hieronder de namen van de dieren noemen van wie ik (geluids) gezelschap gehad heb.

Krekels, 100 verschillende vogelsoorten, hanen, kippen, honden, brulkikkers, gewone kikkers, hagedissen, katten, apen, brulapen (wát een geluid komt daaruit! ik dacht dat het een machine was die begon te werken!), slangenen last but not least; kleine kinderen onder/aan mijn hangmat.
Ik denk niet dat ik hier verder over hoef uit te wijden. Of .. misschien een klein detail wat het verhaal net iets smeuïer maakt.

De eerste nacht in mijn hangmat was ik al een beetje schuw, kon ik slecht slapen omdat ik dacht dat er ieder moment iets kon gebeuren, wat ook zo was bleek toen ik bijna in slaap viel. Omdat de zwerfhond (die er in Suriname veel veel véél zijn) niet zag dat er in de tent die hij zag hangen ook een persoon lag (of juist wel, dat weet ik niet) vond hij het nodig een poging te wagen om ook in de hangmat te springen.... En om heel eerlijk te zijn heb ik daar wel even om gegild.

De derde nacht in de hangmat verliep ook niet bepaald soepel, toen ik eindelijk slaap vatte was het 2 uur. Om 5 uur schrik ik wakker omdat ik me voel vallen, in feite zak ik een stuk naar beneden met mijn hangmat omdat het touw het bijna begeeft. En natuurlijk begeeft die het dan ook echt en lig ik op de grond. En om eerlijk te zijn, heb ik toen niet gegild:)

Op woensdag is er markt (zie foto's), waar we onze lunch halen en even een kijkje nemen. Je merkt daar pas goed dat de mensen hier van eigen productie leven. De vrouwen maken van allerlei dingen, zowel voedsel als producten, en verkopen het daar en kopen tegelijkertijd dingen van anderen. We bezoeken die dag ook het bakkertje die door middel van het peace corps (de amerikaanse vrijwillgers waar ik bij verblijf) zijn bestaan heeft gekregen. De bakkerij bestond al wel, maar niks van het apparatuur deed het, ik benoem dit, omdat dit behoorlijk herkenbaar is voor Suriname, voornamelijk het binnenland. Er staan talloze fabrieken, internetcafé's, machines die een klein zetje nodig hebben om te werken, alleen missen ze hier nét de motivatie of capaciteiten (misschien beide) om dat zetje te geven.

Donderdag komt Bill (de man van Jo) aan met het vliegtuig. Ook ontvangen we iedere dag kinderen van 3 tot 6 bij hun huisje, de kinderen komen dan kleuren, spelletjes spelene etc. Ik zou denken dat dat op den duur ook gaat vervelen maar al 2 jaar lang blijven ze komen. Nu achteraf kan ik daar wel enigszins een verklaring voor geven denk ik.. Wat ik gemerkt heb is dat de cultuur in Washabo vooral te omschrijven is als ' zelfstandigheid'. Laat ik zeggen, zelfstandig samenwerken, omdat ze er wel degelijk bewust van zijn dat samen meer bereiken dan alleen. Met zelfstandigheid doel ik op het feit dat zodra de kinderen kunnen lopen ze daar zelfstandig zijn. Dan wordt er 'niet meer op ze gelet'. Bovendien is er altijd een oudere broer of zus die het kind constant bij zich heeft. Ook opvallend is dat kinderen hier niet huilen, en dat heeft naar mijn inzicht twee redenen; zodra een kind begint te huilen wordt het direct opgepakt, door dus die oudere broer of zus meestal. De tweede reden is dat kinderen hier weinig sympathie krijgen, misschien ‘gevaarlijk' om dit zo te benoemen, maar zodra kinderen pijn hebben of huilen lijken mensen emotieloos hier. Ik vind het lastig te omschrijven..

Donderdag heb ik ook wat mensen in het dorpje ontmoet die me uit nodigden om mee te gaan naar een feest op zaterdag in Apoera (dorpje 4 km verderop). En.. Lang verwacht nieuws.. Wel een dag van te voren aangekondigd, de president komt vandaag in Washabo. Het nieuws wordt ook groots aangekondigd (zie foto's van mededelingenbord). Hij komt ter gelegenheid van, niks eigenlijk, in Washabo, Apoera en Section (de 3 dorpjes die één gemeenschap moeten vormen) doen zich problemen voor met de kapiteinen. Korte uitleg; 15 jaar geleden stond er 1 kapitein voor alle drie de dorpjes aan het hoofd, er kwamen 3 mannen, die besloten dat zij voor ieder dorpje 1 kapitein zouden zijn, en nu heeft de president hun er weer uit gezet en een handlanger (van hem) aan de macht gezet voor alle drie de dorpjes. Zo, ongeveer. Dus de mensen zijn niet blij. En daarom kwam de president, dacht ik. Hij zou om 13:00 aankomen, dus alle voorbereidingen starten in de vroege ochtend om 07:00, daar waren ook allemaal kleine kinderen bij in hun traditionele kostuums, die zouden een optreden geven. Om 14:30 kwam het bericht dat hij om 18:00 zou komen. En om 19:00 was hij er dan, eindelijk. Wat ik wonderbaarlijk vond was dat al die kinderen van 07:00 tot 19:00 netjes hebben gewacht, hallo, dat is 12 uur wachten! Maargoed, zoals de cultuur zich voorschrijft; geen gehuil, geen gezeur.

De vergadering werd gehouden in het dorpsgebouw (zie foto's). In eerste instantie spraken er ontzettend veel mensen in het Surinaams (daar kan ik een heel klein beetje uit ophalen, dus ik snapte er weinig van). Na 1,5 uur gebeurde het, en hij sprak. Ook daar begreep ik geen snars van. Na 3 uur vergaderen vond ik het wel welletjes, had ik een zere rug en ben ik weggegaan. Uiteindelijke resultaat; Niks en we gaan morgen verder met vergaderen. Leuk feitje; tegen het eind van de vergadering was het tijd voor de vragenronde, er mochten gerichte, nette vragen gesteld worden. Maar het enige wat er gebeurde was dat er mensen een betoog kwamen houden. En nog leuker was, dat de helft van die mensen ingestudeerd was, en voorgestructureerd door de president en alle ministers, dat was duidelijk. De volgende dag ging de vergadering dus verder, maar was de president er opeens niet meer? Het zal wel. Uiteindelijke resultaat was positief voor de mensen; twee herselecties, de eerste of er één of drie kapitein(s) moesten komen, en de tweede wie dat dan moesten zijn.
Er werd mij achteraf verteld dat er een stil protest plaatsvond; er leven ongeveer 2000 mensen in die drie dorpen, er waren er ongeveer 200/300 bij de vergadering. Mensen bleven weg uit protest.

Tijdens mijn verblijf in Washabo heb ik voetbal training gegeven, omdat er voor de gehele leeftijdscategorie 0 tot 25 vrij weinig tot niks te doen was besloot ik dat iedereen mee mocht doen. Groot succes! (zie foto's). We hebben zelfs gevoetbald in de stromende regen (en dan bedoel ik Surinaamse stromende regen), nat tot aan.. Juist ja. De training was als volgt in gedeeld; warming up (tikkertje was toch wel hun favoriet ipv heen en weer rennen) , dan een aantal oefeningen met de bal (schieten op de goal, estafette, slalom, overspelen, etc.) en daarna een partij van ongeveer 45 min. Grappig was dat een aantal kinderen na het tweede onderdeel, de oefeningen, als ik dat afrondde, bij me kwamen en vroegen; gaan we nu voetballen? ....... Ha-Ha. Ja. We gaan nu voetballen, en dat ze dan joelend rondrenden.

Op zaterdag en zondag vond er een toernooi plaats tussen de plaatselijke teams van het drietal dorpjes. Dat toernooi was een big happening, er kwamen veel toeschouwers overal vandaan en de bij de wedstrijden waren 3 officials. De eerste wedstrijd begon en werd gespeeld door de jeugd, en de jeugd, geloof het of niet, speelt hier officiële wedstrijden op blote voeten. Dan kan je je waarschijnlijk voorstellen hoe ik de eerste 20 minuten naar de wedstrijd heb gekeken. Toen ik iemand vroeg waarom dat was, werd me uitgelegd dat het voor sommigen sowieso de kosten waren maar dat dat niet de hoofdreden was. Ze vinden voetbal schoenen hier namelijk gevaarlijk, stel dat je iemand pijn doet met die noppen onder je schoenen. Ik haal een wenkbrauw op. Bij ons is het eerder andersom. Na deze wedstrijden speelden de heren (ook nog jongens eigenlijk) en deze speelden wel gewoon op voetbalschoenen.

Zoals ik al zei, de voetbalwedstrijden waren groot feest, de muziek staat aan van 05:00 ‘s ochtends tot 03:00 ‘s nachts. Altijd trouwens, ook als er geen voetbal wedstrijden zijn, de muziek staat altijd aan, en niet zachtjes, zeg maar. En toch is het een bron van rust, Washabo, je ziet bijna geen auto's, en het is er altijd een soort van rustig ondanks de muziek, alle bromfietsen (broms, zoals ze dat hier noemen), en ál die kinderen!

Zaterdagavond ga ik met de mensen mee die me hebben uitgenodigd, de vrouw komt uit Nederland, haar vriend komt uit Washabo. Ik ga achterop de scooter,door de blubber, zonder licht. Het feest was eigenlijk één grote grap, we betaalden veel te veel geld, de artiest die zou komen kwam natuurlijk niet en er stond een bandje wat zo vals zong dat ik het oprecht lastig vond er naar te luisteren. Toen we het wel welletjes vonden gingen we naar een discotheek (is hier een discotheek dan?) Natuurlijk kwam ik snel tot de ontdekking wat ze hier tot discotheek benoemen. En het was oprecht een leuk, gezellig hutje waar mensen tot in de late uurtjes dansten, ik heb me alleen al vermaakt door ernaar te kijken!

Ook was het tijd om eindelijk over te verhuizen naar Ireen en Maya, de broer van de directeur van het internaat waar ik stage loop. De reden waarom ik zo laat over ben verhuisd is eigenlijk een beetje onduidelijk, de eerste paar dagen was het gewoon prettig even te acclimatiseren bij Jo en Bill. Daarna zouden we mijn spullen verhuizen en zagen we dat onder de kampoe (hut waar je onder ligt) een aantal hangmatten hingen en, alleen maar surinaamse mannen. Opzich geen probleem, maar dat zou inhouden dat ik zij aan zij zou liggen met ze, en ik geef toe, ik vind het vervelend als ik mensen niet versta (en ik ze niet ken).. Dus, Jo vond het een beter plan dat ik nog even bij hun bleef. Zo gezegd, zo gedaan, toen ik uiteindelijk bij Ireen mijn spullen had geïnstalleerd, had ik een klein probleempje met al (on)gedierte wat er rondliep, zeg maar... Dit hebben we samen met Maya (de man des huizes) opgelost. We hebben de felle tl lamp ergens anders opgehangen zodat er niet 1000 insecten op mijn klamboe zaten (ik vond vooral de dikke torren en kakkerlakken om van te huilen). En we hebben alle ingangen (5) geblokkeerd met stoelen etc voor de vlooienhonden , kippen, hanen en weet ik wat nog meer. De volgende dag kwam ik terug van het sporten en zag ik tot mijn verassing dat ze 3 van de ingangen dichtgetimmerd hadden en voor de andere 2 deuren waren gemaakt. Wat een serviceJ

Noemenswaardige dingen verder waren dat er een luiaard in mijn achtertuin hing, ik een behoorlijk mooi uitzicht had over een groot stuk rivier en jungle iets achter mijn achtertuin, de mensen ontzettend gastvrij en lief waren (al lijkt het misschien in mijn verhaal niet zo, maar echt!), ik cassavebrood heb gemaakt, ik cassavedrank geproefd heb (het bleef bij één slok proeven, IEUW!), ik een mooie indianenketting gekregen hebJ, ik buiten het feit om dat ik niet voor kleine kinderen op stage ben een fijne tijd heb gehad en tot slot een G.R.U.W.E.L.I.J.K.E terug reis heb gehad van ongeveer 10 uur modder en van links naar rechts, van voor naar achter!

Terug in Paramaribo ben ik naar m'n eerste kick box les geweest, en kan ik nu nog steeds niet normaal lopen. (vooral trappen vormen een obstakels). Maar dinsdag sta ik weer klaar voor een nieuwe training, ontzettend leuk en slopend! Deze week ga ik mijn huisgenoot meesleuren naar haar voetbalclub om daar te trainen. (Ja Lisanne, nu kom je er helemaal niet meer onderuit nu ik je hier benoemd heb!). Dus we komen weer een beetje in vorm na een paar weekjes rust zonder sport.

Deze week was hier een wandelmars, een soort wandelvierdaagse maar dan in allerlei vrolijke kleding, instrumenten en hele bombarie. Op zaterdag zijn we naar de afsluiting geweest en wij vonden het echt super. Buiten het feit om dat we praktisch de enige Nederlanders waren, wat ook wel eens leuk is, vormde de opzwepende muziek en al het gedans van zowel lopers als publiek een vrolijk en sfeervol geheel. (zie foto's).

Dat was het voor nu, ik vergeet ongetwijfeld een hoop, maar dat komt wel weer!

Het blijft leuk om jullie reacties op mijn blog te lezen, dus feel free!

Liefs, Anne

Ps. Ik weet dat er nu een gat zit tussen deervaringen overmijn aankomst en mijn vertrek naar Washabo, maar dat komt allemaal nog! (of anders; foto's zeggen wel genoeg denk ik..)

En we pakken de koffer weer in..

Ik weet niet waar ik moet beginnen!

Oke, in eerste instantie was ik van plan om vandaag overdag een nieuw reisverhaal er op te zetten, met alle belevenissen tot nu toe.

Dat plan viel behoorlijk in duigen toen ik vanavond rond 10 uur hoorde dat ik morgen vroeg om 9 uur naar Washabo ga.

Voor een betere uitleg, even een stukje terug. Toen ik het eerste gesprek op het internaat had werd me verteld dat er vanaf vrijdag 30 maart hier paasvakantie is. Goed, dacht ik toen, en dus?

En dus is er niemand op het internaat voor 3 weken. Want, zowel de paas-kerst als voorjaars vakantie duurt 3 weken. De zomervakantie is van oktober tot augustus. Goed, dat maakt het verhaal anders; dat zou betekenen dat ik na 1 meeloop week op mijn stage direct 3 weken vakantie zou hebben, en voor de afronding van dat alles, komt 2na de paasvakantieDominic over om 3,5 heerlijke weken vakantie met mij te hebben.

Het zou er dus uiteindelijk op neer komen dat ik in totaal al 6,5 week vakantie achter de rug zou hebben na ongeveer 2 maanden hier. Dat vonden we allemaal wel een beetje overdreven, eerlijk is eerlijk; ik zat hier echt niet op te wachten, for once in my live wílde ik geen vakantie.
En toen onstond het idee Washabo.

Destijds had ik begrepen dat er vanuit het internaat kansen worden geboden om naar het binnenland van Suriname te vertrekken om hier een soort van 'te intergreren', te leven en te leren. Dit leek me een uitgerekende kans. Zelf prefereert het internaat dat je eerst wat langer op het internaat bent geweest en daarna pas naar het binnenland gaat, maar ivm de vakantie was dit een mooi moment, leek mij.

Washabo is een indiaans dorpje waar een inheemse stam leeft, er ligt een drietal kleine dorpjes omheen. Washabo is zelf opzich een klein beetje ontwikkeld, ze hebben stroom en zelfs een kleine supermarkt. De dorpjes eromheen zijn minder ontwikkeld, één dorpje heeft geen stroom, geen kraanwater, geen niks, zeg maar. Daar leven ze in hutjes, in Washabo in huisjes met een golfdakje. Toch nog wel een verschil dus, ik ben zeer benieuwd naar het geheel. Ik ga uiteraard nog in de buurtdorpjes op bezoek, maar omdat daar nog geen verdere contacten gelegd zijn, verblijf ik in Washabo, bij de broer van de directeur van mijn stage- het internaat.

Even terug naar het begin- vanmiddag om 5 uur (dat werd natuurlijk half 6) hebben we een afspraak staan en gesprek gehad op het internaat met de amerikaanse vrijwilliger (Bill), die in Washabo leeft voor 2 jaar. Samen met zijn vrouw heeft hij al behoorlijk wat opgebouwd daar. Bill vertelde ons het een en ander over de samenleving en had ook een jongen (Nicholas) uit de gemeenschap meegenomen. Om een lang verhaal kort te maken; Nicholas ging morgen terug en ik kon wel mee. Het overviel me enigszins maar ik was ook wel enthousiast, dit was ten slotte wat ik wilde in de vakantie .. Toch?

's Avonds als ik zit te eten wordt ik door Nicholas gebeld, of ik morgenvroeg om 9 uur klaar kon staan met mijn koffer. Lees verder voor een vervolg van dit interessante telefoongesprek..

Ik: Eh.. Ja, eh, ik denk het? ik moet nog een aantal dingen regelen en halen, maar dat komt wel goed dan?
Hij: Ja, want om half 11 gaat je vlucht, dus dit is de beste tijd.
Ik: Vlucht? Welke vlucht?
Hij: Ohja, dat, ik ga het niet redden je mee te nemen in de auto, dus je gaat met het vliegtuig.
Ik: .... (lang niks)..... Oh. En moet ik dan een ticket halen?
Hij: Nee, das gratis, want is al geregeld.
Ik: AAAAAH! Er liep een dikke rat voor mn voeten langs, ik voelde hem. Sorry, wat zei je?
Hij: Nog niks,9 uur goed?
Ik: Oke, dan, nou goed. 9 uur sta ik klaar met mn koffer.
Hij: Ja nog iets, je koffer mag niet mee in het vliegtuig dus dat moet je aan mij geven, ik kom twee dagen later aan met de auto, dan neem ik hem mee.
Ik: *ZUCHT* Okeuh. ik neem wel een echte damestas mee in het vliegtuig, daar past misschien nog wel meer in.
Hij: Haha.. ja eh.. haha, niet te groot he?

Dus! Vandaar dat ik nu nog in de late uurtjes jullie op de hoogte breng van mijn avontuur! Ik heb daar geen internet, dus ik zal jullie na dit avontuur, wat voor onbepaalde tijd is, op de hoogte brengen! Qua tijd denk ik dat ik 2,5 week á 3 weken daar zal verblijven, maar wie weet vind ik het apenvlees wat ze daar eten wel zo stinken dat ik eerder terug ben. (En nee, dat is geen grapje, van dat apenvlees. Van die stank wel.Maar als het niks is.. kan ik ieder moment weer terug!)

Nou toedeloe! Liefs en tot over 3 weekjes!

Hangplek Airways

deel 1: Geschreven in het vliegtuig.

Zo. Endaar begon mijn grote reis, of eigenlijk, na alle Surinaamse-inweidings-perikelen lijkt die grote reis opeens niet meer zo heel groot.Terwijl hetmaar anderhalve week scheelt.Daar komt bij dat ik volop blijf relativeren dat 3,5 maand niet lang is en ik iedereen zó weer zie.

Ben nu 1,5 onderwerg, het valt me op dat ik, voor eens in mijn leven, de rust temidden van de chaos ben.
Iedereen praat met elkaar, heeft de schoenen uit, gaat overdwars op de stoelen liggen, en loopt rond in het vliegtuig.
Het vliegtuig lijkt eigenlijk wel één grote hangplek en iedereen is er (gewild of ongewild) onderdeel van.
Heb net het cadeau van nadja uitgepakt, en ook dat vonden meerder kleurlingen interessant. Ze wilden maar wat graag mee kijken en bladeren.
Ook heb ik toekomstig gezelschap voor in paramaribo, nl een surinaamse dame (lees; dametje - z. z. klein).
26 jaar en woont net buiten paramaribo. Fijn, rustig gezelschap tijdens mijn 9 uur durende vlucht. Ze kletst op de juiste momenten, en nog belangrijker- ze slaapt ook veel.
Bij aankomst op de vluchthaven móét ik echt haar ouders ontmoeten! Telefoonnummers waren al behoorlijk snel uitgewisseld- we stonden nog op de grond namelijk op schiphol.
(En ik dacht dat ik initiatiefrijk en spontaan was, alles kan dus beter..)
Ik heb nogsteeds hoofdpijn dus vraag een paracetamol, komt er direct aan. Om me heen hoor ik veel gelach.
ik denk dat ik ook maar eens een hangrondje ga maken.

Groet Anne! (die best wel over haar vliegangst heen is op wat gezonde kriebels na)

10 minuten later- terug van het hangrondje;

AAAAAAH! Mijn vliegangst is terug; Turbelentie! Er vallen overal spullen uit de bagagebakjes.
Help? iemand?

Ik kijk mijn V-V aan (Vlieg Vriendin, want zo noem ik haar), en zij mij, maar daar schieten we ook niks mee op.
Zij weet niet wat dit allemaal is, wat mij op mijn beurt weer doet twijfelen aan de correctheid van de verhouding tussen iq en leeftijd.
En ik weet wel wat het is, toevallig. Maar ook daar schieten we niks mee op.
Na 20 minuten zijn we er doorheen en krijgen we vrijwel direct een ijsje. Net kinderen die getroost moeten wodren.
En die kinderen vonden het niet eens eng, en ik wel.

Ik maak trouwens een heel leuk afspeellijstje in het touchscreen wat in het scherm voor mij zit.
bij iedere aanraking(die wel wat harder moet als op mijn Iphone) heb ik het idee dat ik de voorbuurvrouw met grote blonde krullen in het achterhoofd prik.
En toch ga ik door. Daarna speel ik een spel op datzelfde schermpje, gewoon om te kijken of de voorbuuvrouw zou reageren. Uit verveling.
Ze reageerde niet eens.

deel 2: geschreven in appartement, op dag 2.

Op het moment dat ik uit het vliegtuig stapte en in de slurf, dacht ik dat ik een tropisch zwembad in liep. De zweetdruppels en vochtigheid kwamen me tegemoet en ik wist niet hoe snel mijn trui uit moest. Daarna mocht ik me melden met alle andere niet-surinamers en kon daarna mijn koffer ophalen. In de rij spreekt een vrouw mij aan; kom jij uit raalte? Ik trek mijn wenkbrauw op en schrik eigenlijk een beetje. Dan besef ik dat het op mijn sport trui staat.

De vrouw lacht en zegt dat haar schoonvader in raalte altijd huisarts is geweest - Dokter Cens (ofzo? iemand bekend?) Enfin, vliegveld af en daar loop ik nog meer chaos tegemoet- ontelbare zwerfhonden (vandaar dat de apotheek dame zei dat ik écht geen honden mocht aaien....) en aandringende taxi chauffeurs. Ik loop door naar buiten omdat ik mijn naam niet zie en (eerlijk is eerlijk) ik geen zin heb om goed te zoeken, ik zie buiten wel.

Eenmaal buiten loopt Chip (de taxi chauffeur) me al tegemoet en stappen we in zijn auto (waarvan het stuur aan de andere kant zit- dat wist ik niet!) En rijden we al toeterend en knipperend naar Paramaribo. Onderweg krijg ik adviezen, verhalen en vragen, wel gezellig!

Bij het appartement staat Marisca al te wachten en ook mijn huisgenoot is aanwezig. We maken kennis en er worden mij wat dingen uitgelegd. Dan slaap ik 4 uurtjes om vervolgens vanaf 6 uur sochtends (gevoelstijd 11:30) wakker was. Die klamboe prikt mij overal. Ik moet een nieuwe!

De eerste dag wordt ik rondgeleid door Marisca en gaat we direct wat noodzakelijke dingen doen. We rijden door de stad en krijgen - het zal ook niet- autopech. Dat was verder helemaal niet drastisch want ik heb smakelijk gelachen, we gaan naar de monteur- steve, die woont natuurlijk een straat verderop. Daar wachten we, en we wachten nog even, en vervolgens nog éven wachten en dan worden we gehaald door de man van Marisca. We gaan eten halen bij Monika want het is één uur geweest- etenstijd. Ik zie onderweg overal kinderen/jongeren inuniformen - om de armoede onderling zo onopvallend mogelijk te maken,helemaal geen slecht idee, vind ik-. Ik eet pitjel, groeten met sate saus.

Hier in Suriname maken ze andere satesaus als in nederland, wist je dat? Ik na vandaag dus wel. MIJN HEMEL- wat hééééét!

We gaan naar de bank want ik moet geld storten voor mijn MKV (jaja, eenmaal hier gaat het MKV gezeur gewoon gezellig door, want hierna moet ik nog een verwerking krijgen en daarna moeten we nog iets aanleveren. Het zal wel, ben hier nu toch al). In de bank is het ijskoud (in vergelijking met buiten) en staan politieagenten met pistolen aan hun been, het deed mij een beetje denken aan james bond, maar dan anders.

Eenmaal daar kom ik tot de wetenschap dat je niet mag bellen in de bank, in geen enkele bank in Suriname. Oh. Oke. En ik mag ook geen hallo zeggen, want dat zeg je alleen als je informeel aan het praten bent. De tekst bedraagd dus ten alle tijden in formele situaties; goedemiddag of goedemorgen.

Als ik thuis ben moet ik eerst even afkoelen, mijn huisgenoot gaat met een vriendin naar de stad, ik ga even mee. Mijn eerste smoothie gehaald- hmmm:)

Eenmaal thuis lijk ik echt doodop, of ben ik het echt, dat kan ook. Ik maak wat noodles warm en neem een glas rose. Ik bind mijn nieuwe klamboe om mijn bed en zet de airco maar weer aan.

Om 20:30 loop ik even naar buiten - warme lucht en wat afgekoeld, heerlijk.

Einde dag, lijkt me zo.

Eindelijk!

Welkom en volg mij in Suriname!

Hé Allemaal!

Super tof dat jullie besloten hebben om in ieder geval één maal op mijn 'reis mee' blog te kijken. Helaas kan ik jullie nu nog niet veel bijzonders melden behalve dat ik enorm veel zin heb in mijn reis!

Vanaf nu zul je dan ook hier veel foto's en verhalen terug vinden (ik hoop wekelijks.. ) Don't blame me, als dat mislukt

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op mijn site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Natuurlijk hoop ik dat jullie vaker dan één keer terug komen en me stalken met berichtjes, ik zal zo veel mogelijk reageren, leuk!

Gaaf dat jullie op deze manier allemaal met me meereizen!

Liefs,

Anne