Allereerst moet ik even vermelden dat ik uiteraard op mijn fouten in mijn vorige verslag ben gewezen, is het een excuus als ik zeg dat ik chaotisch was en haast had?

In alle haast pak ik mijn koffer, ik weet mijn hemel niet wat ik allemaal mee moet, eigenlijk. Ik twijfel even maar bel dan Nicholas, de jongen die het vervoer voor me regelt en tevens in Washabo woont. Gelukkig heb ik besloten hem toch te bellen want hij verteld me dat het belangrijkste om mee te nemen is mijn hangmat, want dat is mijn bed.

Oh ja, tuurlijk, hoe anders?

Eerste dag- vertrokken met vliegtuigje, was een bijzondere ervaring. Ik vond het minder eng als opstijgen met gewoon vliegtuig, ik kon alles, beter zien ofzo? Aangekomen krijgen we een lift naar het huisje van Jo, waar ik ga verblijven voor de eerste dagen. Daarna zal ik vertrekken naar Ireen haar vertrek. Een soort jungle boederij, vind ik.

Ik krijg de keuze voor de eerste nacht; slapen in een bed of in een hangmat. Nou, denk ik, laten we dan maar direct de proef op de som te nemen door te kiezen voor de hangmat... slechte keuze,bleek. Over je hangmat heb je een speciale klamboe hangen, waardoor het een soort tent word, en dus bijna gezellig. Ik moest de eerste nacht heel erg wennen aan alle geluiden die je buiten hoort, net een dierentuin.. Om een lang verhaal kort te maken, zal ik hieronder de namen van de dieren noemen van wie ik (geluids) gezelschap gehad heb.

Krekels, 100 verschillende vogelsoorten, hanen, kippen, honden, brulkikkers, gewone kikkers, hagedissen, katten, apen, brulapen (wát een geluid komt daaruit! ik dacht dat het een machine was die begon te werken!), slangenen last but not least; kleine kinderen onder/aan mijn hangmat.
Ik denk niet dat ik hier verder over hoef uit te wijden. Of .. misschien een klein detail wat het verhaal net iets smeuïer maakt.

De eerste nacht in mijn hangmat was ik al een beetje schuw, kon ik slecht slapen omdat ik dacht dat er ieder moment iets kon gebeuren, wat ook zo was bleek toen ik bijna in slaap viel. Omdat de zwerfhond (die er in Suriname veel veel véél zijn) niet zag dat er in de tent die hij zag hangen ook een persoon lag (of juist wel, dat weet ik niet) vond hij het nodig een poging te wagen om ook in de hangmat te springen.... En om heel eerlijk te zijn heb ik daar wel even om gegild.

De derde nacht in de hangmat verliep ook niet bepaald soepel, toen ik eindelijk slaap vatte was het 2 uur. Om 5 uur schrik ik wakker omdat ik me voel vallen, in feite zak ik een stuk naar beneden met mijn hangmat omdat het touw het bijna begeeft. En natuurlijk begeeft die het dan ook echt en lig ik op de grond. En om eerlijk te zijn, heb ik toen niet gegild:)

Op woensdag is er markt (zie foto's), waar we onze lunch halen en even een kijkje nemen. Je merkt daar pas goed dat de mensen hier van eigen productie leven. De vrouwen maken van allerlei dingen, zowel voedsel als producten, en verkopen het daar en kopen tegelijkertijd dingen van anderen. We bezoeken die dag ook het bakkertje die door middel van het peace corps (de amerikaanse vrijwillgers waar ik bij verblijf) zijn bestaan heeft gekregen. De bakkerij bestond al wel, maar niks van het apparatuur deed het, ik benoem dit, omdat dit behoorlijk herkenbaar is voor Suriname, voornamelijk het binnenland. Er staan talloze fabrieken, internetcafé's, machines die een klein zetje nodig hebben om te werken, alleen missen ze hier nét de motivatie of capaciteiten (misschien beide) om dat zetje te geven.

Donderdag komt Bill (de man van Jo) aan met het vliegtuig. Ook ontvangen we iedere dag kinderen van 3 tot 6 bij hun huisje, de kinderen komen dan kleuren, spelletjes spelene etc. Ik zou denken dat dat op den duur ook gaat vervelen maar al 2 jaar lang blijven ze komen. Nu achteraf kan ik daar wel enigszins een verklaring voor geven denk ik.. Wat ik gemerkt heb is dat de cultuur in Washabo vooral te omschrijven is als ' zelfstandigheid'. Laat ik zeggen, zelfstandig samenwerken, omdat ze er wel degelijk bewust van zijn dat samen meer bereiken dan alleen. Met zelfstandigheid doel ik op het feit dat zodra de kinderen kunnen lopen ze daar zelfstandig zijn. Dan wordt er 'niet meer op ze gelet'. Bovendien is er altijd een oudere broer of zus die het kind constant bij zich heeft. Ook opvallend is dat kinderen hier niet huilen, en dat heeft naar mijn inzicht twee redenen; zodra een kind begint te huilen wordt het direct opgepakt, door dus die oudere broer of zus meestal. De tweede reden is dat kinderen hier weinig sympathie krijgen, misschien ‘gevaarlijk' om dit zo te benoemen, maar zodra kinderen pijn hebben of huilen lijken mensen emotieloos hier. Ik vind het lastig te omschrijven..

Donderdag heb ik ook wat mensen in het dorpje ontmoet die me uit nodigden om mee te gaan naar een feest op zaterdag in Apoera (dorpje 4 km verderop). En.. Lang verwacht nieuws.. Wel een dag van te voren aangekondigd, de president komt vandaag in Washabo. Het nieuws wordt ook groots aangekondigd (zie foto's van mededelingenbord). Hij komt ter gelegenheid van, niks eigenlijk, in Washabo, Apoera en Section (de 3 dorpjes die één gemeenschap moeten vormen) doen zich problemen voor met de kapiteinen. Korte uitleg; 15 jaar geleden stond er 1 kapitein voor alle drie de dorpjes aan het hoofd, er kwamen 3 mannen, die besloten dat zij voor ieder dorpje 1 kapitein zouden zijn, en nu heeft de president hun er weer uit gezet en een handlanger (van hem) aan de macht gezet voor alle drie de dorpjes. Zo, ongeveer. Dus de mensen zijn niet blij. En daarom kwam de president, dacht ik. Hij zou om 13:00 aankomen, dus alle voorbereidingen starten in de vroege ochtend om 07:00, daar waren ook allemaal kleine kinderen bij in hun traditionele kostuums, die zouden een optreden geven. Om 14:30 kwam het bericht dat hij om 18:00 zou komen. En om 19:00 was hij er dan, eindelijk. Wat ik wonderbaarlijk vond was dat al die kinderen van 07:00 tot 19:00 netjes hebben gewacht, hallo, dat is 12 uur wachten! Maargoed, zoals de cultuur zich voorschrijft; geen gehuil, geen gezeur.

De vergadering werd gehouden in het dorpsgebouw (zie foto's). In eerste instantie spraken er ontzettend veel mensen in het Surinaams (daar kan ik een heel klein beetje uit ophalen, dus ik snapte er weinig van). Na 1,5 uur gebeurde het, en hij sprak. Ook daar begreep ik geen snars van. Na 3 uur vergaderen vond ik het wel welletjes, had ik een zere rug en ben ik weggegaan. Uiteindelijke resultaat; Niks en we gaan morgen verder met vergaderen. Leuk feitje; tegen het eind van de vergadering was het tijd voor de vragenronde, er mochten gerichte, nette vragen gesteld worden. Maar het enige wat er gebeurde was dat er mensen een betoog kwamen houden. En nog leuker was, dat de helft van die mensen ingestudeerd was, en voorgestructureerd door de president en alle ministers, dat was duidelijk. De volgende dag ging de vergadering dus verder, maar was de president er opeens niet meer? Het zal wel. Uiteindelijke resultaat was positief voor de mensen; twee herselecties, de eerste of er één of drie kapitein(s) moesten komen, en de tweede wie dat dan moesten zijn.
Er werd mij achteraf verteld dat er een stil protest plaatsvond; er leven ongeveer 2000 mensen in die drie dorpen, er waren er ongeveer 200/300 bij de vergadering. Mensen bleven weg uit protest.

Tijdens mijn verblijf in Washabo heb ik voetbal training gegeven, omdat er voor de gehele leeftijdscategorie 0 tot 25 vrij weinig tot niks te doen was besloot ik dat iedereen mee mocht doen. Groot succes! (zie foto's). We hebben zelfs gevoetbald in de stromende regen (en dan bedoel ik Surinaamse stromende regen), nat tot aan.. Juist ja. De training was als volgt in gedeeld; warming up (tikkertje was toch wel hun favoriet ipv heen en weer rennen) , dan een aantal oefeningen met de bal (schieten op de goal, estafette, slalom, overspelen, etc.) en daarna een partij van ongeveer 45 min. Grappig was dat een aantal kinderen na het tweede onderdeel, de oefeningen, als ik dat afrondde, bij me kwamen en vroegen; gaan we nu voetballen? ....... Ha-Ha. Ja. We gaan nu voetballen, en dat ze dan joelend rondrenden.

Op zaterdag en zondag vond er een toernooi plaats tussen de plaatselijke teams van het drietal dorpjes. Dat toernooi was een big happening, er kwamen veel toeschouwers overal vandaan en de bij de wedstrijden waren 3 officials. De eerste wedstrijd begon en werd gespeeld door de jeugd, en de jeugd, geloof het of niet, speelt hier officiële wedstrijden op blote voeten. Dan kan je je waarschijnlijk voorstellen hoe ik de eerste 20 minuten naar de wedstrijd heb gekeken. Toen ik iemand vroeg waarom dat was, werd me uitgelegd dat het voor sommigen sowieso de kosten waren maar dat dat niet de hoofdreden was. Ze vinden voetbal schoenen hier namelijk gevaarlijk, stel dat je iemand pijn doet met die noppen onder je schoenen. Ik haal een wenkbrauw op. Bij ons is het eerder andersom. Na deze wedstrijden speelden de heren (ook nog jongens eigenlijk) en deze speelden wel gewoon op voetbalschoenen.

Zoals ik al zei, de voetbalwedstrijden waren groot feest, de muziek staat aan van 05:00 ‘s ochtends tot 03:00 ‘s nachts. Altijd trouwens, ook als er geen voetbal wedstrijden zijn, de muziek staat altijd aan, en niet zachtjes, zeg maar. En toch is het een bron van rust, Washabo, je ziet bijna geen auto's, en het is er altijd een soort van rustig ondanks de muziek, alle bromfietsen (broms, zoals ze dat hier noemen), en ál die kinderen!

Zaterdagavond ga ik met de mensen mee die me hebben uitgenodigd, de vrouw komt uit Nederland, haar vriend komt uit Washabo. Ik ga achterop de scooter,door de blubber, zonder licht. Het feest was eigenlijk één grote grap, we betaalden veel te veel geld, de artiest die zou komen kwam natuurlijk niet en er stond een bandje wat zo vals zong dat ik het oprecht lastig vond er naar te luisteren. Toen we het wel welletjes vonden gingen we naar een discotheek (is hier een discotheek dan?) Natuurlijk kwam ik snel tot de ontdekking wat ze hier tot discotheek benoemen. En het was oprecht een leuk, gezellig hutje waar mensen tot in de late uurtjes dansten, ik heb me alleen al vermaakt door ernaar te kijken!

Ook was het tijd om eindelijk over te verhuizen naar Ireen en Maya, de broer van de directeur van het internaat waar ik stage loop. De reden waarom ik zo laat over ben verhuisd is eigenlijk een beetje onduidelijk, de eerste paar dagen was het gewoon prettig even te acclimatiseren bij Jo en Bill. Daarna zouden we mijn spullen verhuizen en zagen we dat onder de kampoe (hut waar je onder ligt) een aantal hangmatten hingen en, alleen maar surinaamse mannen. Opzich geen probleem, maar dat zou inhouden dat ik zij aan zij zou liggen met ze, en ik geef toe, ik vind het vervelend als ik mensen niet versta (en ik ze niet ken).. Dus, Jo vond het een beter plan dat ik nog even bij hun bleef. Zo gezegd, zo gedaan, toen ik uiteindelijk bij Ireen mijn spullen had geïnstalleerd, had ik een klein probleempje met al (on)gedierte wat er rondliep, zeg maar... Dit hebben we samen met Maya (de man des huizes) opgelost. We hebben de felle tl lamp ergens anders opgehangen zodat er niet 1000 insecten op mijn klamboe zaten (ik vond vooral de dikke torren en kakkerlakken om van te huilen). En we hebben alle ingangen (5) geblokkeerd met stoelen etc voor de vlooienhonden , kippen, hanen en weet ik wat nog meer. De volgende dag kwam ik terug van het sporten en zag ik tot mijn verassing dat ze 3 van de ingangen dichtgetimmerd hadden en voor de andere 2 deuren waren gemaakt. Wat een serviceJ

Noemenswaardige dingen verder waren dat er een luiaard in mijn achtertuin hing, ik een behoorlijk mooi uitzicht had over een groot stuk rivier en jungle iets achter mijn achtertuin, de mensen ontzettend gastvrij en lief waren (al lijkt het misschien in mijn verhaal niet zo, maar echt!), ik cassavebrood heb gemaakt, ik cassavedrank geproefd heb (het bleef bij één slok proeven, IEUW!), ik een mooie indianenketting gekregen hebJ, ik buiten het feit om dat ik niet voor kleine kinderen op stage ben een fijne tijd heb gehad en tot slot een G.R.U.W.E.L.I.J.K.E terug reis heb gehad van ongeveer 10 uur modder en van links naar rechts, van voor naar achter!

Terug in Paramaribo ben ik naar m'n eerste kick box les geweest, en kan ik nu nog steeds niet normaal lopen. (vooral trappen vormen een obstakels). Maar dinsdag sta ik weer klaar voor een nieuwe training, ontzettend leuk en slopend! Deze week ga ik mijn huisgenoot meesleuren naar haar voetbalclub om daar te trainen. (Ja Lisanne, nu kom je er helemaal niet meer onderuit nu ik je hier benoemd heb!). Dus we komen weer een beetje in vorm na een paar weekjes rust zonder sport.

Deze week was hier een wandelmars, een soort wandelvierdaagse maar dan in allerlei vrolijke kleding, instrumenten en hele bombarie. Op zaterdag zijn we naar de afsluiting geweest en wij vonden het echt super. Buiten het feit om dat we praktisch de enige Nederlanders waren, wat ook wel eens leuk is, vormde de opzwepende muziek en al het gedans van zowel lopers als publiek een vrolijk en sfeervol geheel. (zie foto's).

Dat was het voor nu, ik vergeet ongetwijfeld een hoop, maar dat komt wel weer!

Het blijft leuk om jullie reacties op mijn blog te lezen, dus feel free!

Liefs, Anne

Ps. Ik weet dat er nu een gat zit tussen deervaringen overmijn aankomst en mijn vertrek naar Washabo, maar dat komt allemaal nog! (of anders; foto's zeggen wel genoeg denk ik..)